Khiyale To

ای که شب از چشم تو تا خانه رسیده

پرده ز موی تو به افسانه کشیده

هر که بپرسد که جنون چیست

واژه ای از نام تو کافیست

شبم را بسوزان

که مهتاب در دیده ی توست

که خوابم پریشان

ز چشمانِ خوابیده ی توست

تویی که در پشت پلکت

خمارِِ میخانه داری

به دستت انگشتری از

دوبالِ پروانه داری

در عمق آیینه ی من

هزار رویای دوری

میان فانوس سردم

طلوع صد چشمه نوری