Matarsak

از جنس خاکِ این حوالی نیست

خاکی که دنیا بر سرم کرده

کل پزشکان حرفشان این شد

احساس در جسمم ورم کرده

دیوار قاب عکس گیجم را

مثل لحاف انداخته رویش

آنقدر از تو دور ماندم که

آغوش دیوار از برم کرده

مثل مترسک های جالیزی

با تیره بختی هام خوشبختم

جای نوک چندین کلاغ پیر

این روزها زیباترم کرده

هر روز در تنهایی ام غرقم

هرشب درونم برف می بارد

شومینه ی چشمان خاموشت

آتش زده خاکسترم کرده