Zamine Sookhteh

نتونست پر بگیره قمری از کنج قفس

جاده ها گم می شدن زیر آوار غبار

کسی از راه نرسید سمت این شهر و دیار

نه چراغ روشنی

پشت قاب پنجره

که بتونه شاپرک

تا سپیده بپره

نه کسی وقت سفر

پشت قاب پنجره

از نگاهش بشه خوند

یکی هست منتظره

قصه ی تو کتابا

یه روزی جون می گیره

روی قبر عاشقا

روزی بارون می گیره

قمریا پر می گیرن

قمریا مست غرور

یکی از راه می رسه

اهل قصه های دور

زمین سوخته ی شهرلایق بارون نبود

باد مست دوره گرد بوی عشق و برده بود

همیشه تو کتابا آخر قصه خوشه

وقتشه همین روزا آخر قصه بشه...