Nemitarsam

حتی اگه خونم بریزه

حتی اگه گارد تو خونه‌ام بریزه

من که کرده بد باهام زندگی اگه رفتم بهش بگید نکردی خوب با ما تا

آرزوشه، کاش می‌موندی آواتار

تا کی باید برین داداشامو بالا دار

تا که بکشه ثانیه‌ها من وامیستم پاها صاف تا این دنیا حسابش شه با ما صاف

نمی‌ترسم دور مُچم دست‌بند بیاد

رفیقام تو بندن

ولی نمی‌ترسم

بیا قلبمو بگیر اصلا

خسته‌ام از صدا آژیر

می‌خوام یه شب بخوابم

خدا پاشه بشه با ما تیم نشه واسه ماها دیر

نیاد تو گوش صدا تیر

من نمی‌ترسم ته خطه بگو حالا چی؟

نمی‌ترسم حتی اگه بمب بیاد از آسمون

حتی اگه روم بپاشه لکه‌های خون

حتی اگه قفل بشه حد و آرزوم

کنج خونه نَشِست

رفت تو دل ترسش

کاش بودم مثل اون

که بُت و شکستش

نه واسهٔ اسمش واسه رسمش

که تهش بشه پاره زنجیر و ببین

دادیم تا حالا ما واسه ترس چیا، خیلی

گفت نترس به یاد مستی‌ها

گفت بپر به جای اینکه پرت شی

دریا پُر کوسه‌ست باهاس بجنگی

حتی اگه با قایقت غرق شی

دل شهر ترکیده اَ غُصه

واسم صبح میشه اَ دو-سه

صورتمو خدا نَشُسته

پَ حال منو تو نپرس بیب

شهر شده پر دود

سیگار چی می‌زنی

دنیا شده خوابِ بد

بیدار شی می‌پری

آفتابو از پشت کوه میاریم، می‌شنویم

موقع ترس چشمامونو بستیم چیا دیدیم ولی

ترسو زخمیش کنی میره یادت

نره ارزش نداره وایستی ببینیش انگار واضح‌تره

بذار در رو باز کنیم نور بیاد ما یه ذره

چرا نگاه‌ها به سایه‌های لای دره