Ensaaf

اگر دستم رسد روزی که انصاف از تو بستانم

قضای عهد ماضی را شبی دستی برافشانم

دلم صدبار میگوید که چشم از فتنه بر هم نه

دگر ره دیده می افتد بر ان بالای فتانم

رفیقانم سفر کردند هر یا ری به اقصایی

خلاف من که بگرفته ست دامن در مغیلانم

به دریایی درافتادم که پایانش نمیبینم

کسی را پنجه افکندم که درمانش نمیدانم

من ان مرغ سخندانم که در خاکم رود صورت

هنوز اواز میاید به معنی از گلستانم

شبان اهسته مینالم مگر دردم نهان ماند

به گوش هر که در عالم رسید اواز پنهانم