Khodkhori

جوونم تو فکرشه هر شب خودکشی

پیره تلاشش بقاس تو جسمه این

پای تصمیم میره اما بی رگ

لاشه سردرگم مثه هرسری

باد زار شده بیرحم کات

تازه سکانسه اول قصه‌ایم

من یه جوونم لش لب ساحل

شدم از دست عقربه ها ول

توی فکرم میگذره زندگی

سیاهیاش پر کردتم تازه

پا به سنی نذاشتم هنو

که خانوادمه پشتیبان برام نباشه

توی این خودخوریام

که بعیده عوارض قرصا نباشه

نفسم داره میشه تنگ

مثه دلم واسه‌ی اون

کم کم داره میشه صبح

یه نسیمی داره میخوره توروم

یکی باهام داره میزه حرف

انگا زندگیمو میدونه

دورو برم میبینم کسی نی

انگار این صدا میاد توم

بعد او مرگ ناباورانه

شکوندن بعد ترانه

سردرگم بودم سوار موجون

یه تن پیدا بشت به یه بهونه

مدونسته که پسم افسردن

مدونسته چندصبا دگه امردم

بدون اینکه بهش بشوم کمک

قسمت هسته بروم شو جمعه

نشتن جلوم تو ساحل لنگه

دعا ممش بشت دگه همراش

نابوت کمکی بکنم بهش

نه اتونم که همراهش توی جسمی

تا هوا ابودن گرگ و میش صبح

خلاص اکنم به خودوم هم او

نشتم پاش همپا گپونی

اگفتم بهش بچگی و جونیش

نگا اکردن به دورو بر خو

هنو نفهمیدن مه ام پهلویی

یه باد بودم از جنس بپش

شاید تموم بشت مشکلونی

دلوم تنگ بوده به خانواده

گپ بودن همه چه شاعرانه

تلخن نبشی ببینی از دور

تنها راهه باد سرگردون

همی هسته هرچند عاجزانه