Kohan Diara

کهن دیارا دیار یارا دل از تو کندم ولی ندانم

که گر گریزم کجا گریزم وگر بمانم کجا بمانم

کهن دیارا دیار یارا دل از تو کندم ولی ندانم

که گر گریزم کجا گریزم وگر بمانم کجا بمانم

...

صدای حق را سکوت باطل در آن دل شب چنان فرو کشت

که تا قیامت در این مصیبت گلو فشاند غم نهانم

کبوتران را به گاه رفتن سر نشستن به بام من نیست

که تا پیامی به خط جانان ز پای آنان فرو ستانم

...ز بال آنان فرو ستانم

کهن دیارا دیار یارا دل از تو کندم ولی ندانم

که گر گریزم کجا گریزم وگر بمانم کجا بمانم

....

آه ای دیار دور ای سرزمین کودکی من

خورشید سرد مغرب بر من حرام باد تا آفتاب توست بر آفاق باورم

من نقش خوش را همه جا در تو دیده ام

تا چشم بر تو دارم در خویش ننگرم

ای ملک بی غروب ای مرز و بوم پیر جوانبختی

ای آشیان کهنه سیمرغ یک روز ناگهان

چون چشم من از پنجره افتد به آسمان

مبینم آفتاب تو در برابرم

...

سفینه دل نشسته در گل

چراغ ساحل نمی درخشد

در این سیاهی سپیده ای کو

که چشم حسرت در او نشانم

الا خدایا گره گشایا به چاره جویی مرا مدد کن

بود که بر خود دری گشایم غم درون را برون کشانم

کبوتران را به گاه رفتن سر نشستن به بام من نیست

که تا پیامی ز خط جانان ز پای آنان فرو ستانم

ز پایآنان فرو ستانم

کهن دیارا دیار یارا دل از تو کندم ولی ندانم

که گر گریزم کجا گریزم وگر بمانم کجا بمانم

کهن دیارا دیار یارا

کهن دیارا دیار یارا

کهن دیارا دیار یارا

به عزم رفتن دل از تو کندم

ولی جز این راه وطن گزیدن

نمی توانم نمی توانم