Gong

نمی‌دانم چه می‌خواهم بگویم

زبانم در دهان باز بسته ست

در تنگ قفس باز است و افسوس

که بال مرغ آوازم شکسته ست

نمی‌دانم چه می‌خواهم بگویم

غمی در استخوانم می‌گدازد

خیال ناشناسی آشنا رنگ

گهی می‌سوزدم گه می‌نوازد

(گهی در خاطرم می‌جوشد این وهم

ز رنگ آمیزی غم‌های انبوه

که در رگهام جای خون روان است

سیه داروی زهرآگین اندوه)

پریشان سایه‌ای آشفته آهنگ

ز مغزم می‌تراود گیج و گمراه

چو روح خوابگردی مات و مدهوش

که بی‌سامان به راه افتد شبانگاه