Ye Dokhtar

همین چند وقت پیش رویاشو توی

خیابون بی بهونه سر بریدند

همیشه راه پروازشو بستند

همیشه رو خیالش خط کشیدند

براش مرده و زنده فرق نداره

سیاست بازا ، پیرا و جوونا

همش دنبال قهرمان میگرده

میون شاعرا ، آواز خونا

رو دیوار اتاقش چند تا عکسه

هدایت ، کافکا، فرخزاد ، مایکل

یه عکس خاتمی چند تا مدونا

یه عکس تام کروز یه عکس فیدل

براش مرده و زنده فرق نداره

همش دنبال قهرمان میگرده

براش مرده و زنده فرق نداره

همش دنبال قهرمان میگرده

همش دنبال قهرمان میگرده

نمیدونه که تنها توی آینه

باید دنبال قهرمان بگرده

هنوز باور نداره که با دستاش

جهانی میشه ساخت بی ظلم و برده

یه دختر تو تراس روبرویی

شبا کنسرت فریادش به راهه

صداش میگیره از بس غصه داره

نمیشه دیدش از بس شب سیاهه

ولی زنگ صداش می پیچه هر شب

تو شهری که چراغ هاش رنگ خونند

دیگه چند وقته که حتی چراغ

چهار راه ها میترسند سبز بمونند

میخواد یاد تموم شهر بمونه

بهاری که یکی برگاشو دزدید

درختی که قرنطینه شد آخر

تو فصلی که زمین برعکس می چرخید

صداش لبریز حرفای نگفته است

سرش لبریز صد آتشفشونه

یه دختر تو تراس روبرویی

یه شال سبز رو هر روز میتکونه

یه شال سبز رو هر روز میتکونه

یه شال سبز رو هر روز میتکونه