Shab Bood, Biyaban Bood

شب بود بیابان بود زمستان بود بوران بود سرمای فراوان بود

یارم در آغوشم هراسان بود از سردی افسرده و بی جان بود

در پیش آن سیمین بر خوشگل از جسم و جان خود بودم غافل

می کوشیدم بهرش از جان و دل میبردمش با خود سوی منزل

گیسویش از باد و باران گشته آشفته

در هر هر مویش گویی مروارید غلتان سفته

طی شد راه دشوار آخر بر من و یار چون بوسک گرمی به او دادم

با لبهایی چون قند بر رویم زد لبخند برد آن همه رنج و غم از یادم

گیسویش از باد و باران گشته آشفته

در هر هر مویش گویی مروارید غلتان سفته

طی شد راه دشوار آخر بر من و یار چون بوسک گرمی به او دادم

با لبهایی چون قند بر رویم زد لبخند برد آن همه رنج و غم از یادم

گیسویش از باد و باران گشته آشفته

در هر هر مویش گویی مروارید غلتان سفته

شب بود بیابان بود زمستان بود بوران بود سرمای فراوان بود

یارم در آغوشم هراسان بود از سردی افسرده و بی جان بود

در پیش آن سیمین بر خوشگل از جسم و جان خود بودم غافل

می کوشیدم بهرش از جان و دل میبردمش با خود سوی منزل

شب بود بیابان بود زمستان بود بوران بود سرمای فراوان بود

یارم در آغوشم هراسان بود از سردی افسرده و بی جان بود