Baaghe Bi Bargi

از تو که حرف می زنم به یاد تو هرچی می گم ترانه می شه

باغ بی برگی ما گل می کنه ، دریایی از جوانه می شه

همه دریچه ها رو به سپیده شعر آفتابی می خونن

بی هراس گزمه های شهر جادو ، شبا مهتابی می خونن

ای همه بودنم از تو همه گفتنم از تو

وقتی حرف می زنم از تو ، جون می گیره تنم از تو

جون می گیره تنم از تو

تو که عشق لایزالی ، جاری آب زلالی

آفریننده ممکن ، از نهایت محالی

آفریننده ممکن ، از نهایت محالی

از تو که حرف می زنم به یاد تو هرچی می گم ترانه می شه

باغ بی برگی ما گل می کنه ، دریایی از جوانه می شه

کلمات گم شده توی کتابا دوباره معنا می گیرن

موجای غریب و دور ، از هم و تنها لهجه دریا می گیرن

تو بگو تا که بجوشم ، روح خود را نفروشم

آبی آینه ها را از تو لاجرعه بنوشم

از تو لاجرعه بنوشم