Sarve Chaman

سرو چمان من چرا میل چمن نمی‌کند

همدم گل نمی‌شود یاد سمن نمی‌کند

ساقی سیم ساق من گر همه درد می‌دهد

کیست که تن چو جام می جمله دهن نمی‌کند

تا دل هرزه گرد من رفت به چین زلف او

زان سفر دراز خود عزم وطن نمی‌کند

با همه عطف دامنت آیدم از صبا عجب

کز گذر تو خاک را مشک ختن نمی‌کند

دل به امید روی او همدم جان نمی‌شود

جان به هوای کوی او خدمت تن نمی‌کند

گوش کشیده است از آن گوش به من نمی‌کند

دی گله‌ای ز طره‌اش کردم و از سر فسوس

پیش کمان ابرویش لابه همی‌کنم ولی

کز گذر تو خاک را مشک ختن نمی‌کند