Mane Sardar Gom

تو اتاقم از هیچ‌کس خاطره‌ای نیست

اسم ِ فصل‌ها رو به جز پاییز نمی‌دونم

برای خدا که روبریِ منه

عصرها پینک‌فلوید می‌خونم

دیوار می‌کشم دور تا دور ِ خودم

افکارِ من با ترس گره خورده

هیچ وقت نمی‌دونم که چند شنبه‌ست

چند سالی می‌شه که این مرد ، مُرده

تو وهم ِ قرص‌های خواب آور

سرگیجه‌های ِ کُشنده می‌گیرم

خوابِ برهنگی‌تو می‌بینم

هرشب تو رویای ِ تو می‌میرم

سیگار می‌کشم ، تو فکر فرو میرم

گُم می‌شم تو خلسه‌های ِ مه آلود

از خونه بیرون می‌زنم گاهی

یادم بیاد که اسم ِ من چی بود

یادم بیاد چند وقته که رفتی

یادم بیاد کجا زمین خوردم

از روز ِ میلادم که یادم نیست

یادم بیاد که چند دفعه مُردم ...