Rokhsate Didar

آنقدر در می زنم تا در برویم وا کنی

رخصت دیدار رویت را به من اعطا کنی

آنقدر در می زنم تا در برویم وا کنی

رخصت دیدار رویت را به من اعطا کنی

بیش از این ما را گرفتار غم حجران مکن

ای لقاالله من رخسار خود پنهان مکن

در تحیر مانده ام باید کجا جوییم تو را

چون نسیم کوی خود ما را تو سرگردان مکن

آنقدر در می زنم تا در برویم وا کنی

رخصت دیدار رویت را به من اعطا کنی

مرغ عشقم بسته در دامم هوایی نیستم

در قفس افتاده و فکر رهایی نیستم

ای بهشت آرزو گر خوار ناچیزم ولی

دل به عشقت داده ام فکر جدائی نیستم

آنقدر در می زنم تا در برویم وا کنی

رخصت دیدار رویت را به من اعطا کنی

مرغ عشقم بسته در دامم هوایی نیستم

در قفس افتاده و فکر رهایی نیستم

ای بهشت آرزو گر خوار ناچیزم ولی

دل به عشقت داده ام فکر جدائی نیستم