Divaar

از زمزمه دلتنگیم، از همهمه بیزاریم

نه طاقت خاموشی، نه تاب سخن داریم

آوار ِ پریشانی‌ست، رو سوی چه بگریزم؟

هنگامه ی حیرانی‌ست، خود را به که بسپاریم؟

من راه تو را بسته، تو راه مرا بسته

امّیدِ رهایی نیست، وقتی همه دیواریم

تشویشِ هزار «آیا»، وسواسِ هزار «امّا»

کوریم و نمی‌بینیم، ور نه همه بیماریم

ما خویش ندانستیم، بیدار‌مان از خواب

گفتند که بیدارید، گفتیم که بیداریم!

کوریم و نمی‌بینیم، ور نه همه بیماریم

تیغیم و نمی‌بُرّیم، ابریم و نمی‌باریم

من راه تو را بسته، تو راه مرا بسته