Eshghe Bi Marz

‎روزها فکر من این است و همه شب سخنم

‎که چرا غافل از احوال دل خویشتنم

‎از کجا آمده ام آمدنم بهر چه بود

‎به کجا میروم آخر ننمایی وطنم

‎مرغ باغ ملکوتم نیم از عالم خاک

‎دو سه روزی قفسی ساخته اند از بدنم

‎جان چه از عالم علویست یقین میدانم

‎رخت خود باز بر آنم که همانجا فکنم

‎تو مپندار که من شعر به خود میگویم

‎تا که هشیارم و بیدار یکی دم نزنم

یکی دم نزنم