Kabous

نوشتم که از بغض خالی بشم

که خون دلم توی خودکار بود

درو باز کردم به تنهاییم

که پشت در خونه دیوار بود

کشیدم تو هرکوچه عکس تورا

که این شهر غمگینو عاشق کنم

دویدم به سمت زنی که نبود

که رو شونه ی باد هق هق کنم

کدوم دیو دزدید خواب منو

کدوم کوه یخ دستمو سرد کرد

کدوم زن به من جرعت عشق داد

کدوم گریه آخر منو مرد کرد

کدوم چوبه ی دار تو مغزمه

که غایم شدن پشت من مشت ها

خودم را کجای خودم کشته ام

که خونی شده کل انگشت هام

تو این روز های بد لعنتی

امیدم به رویای عشق هنوز