Kooh

این که مجبورم بدون تو بمانم ساده نیست

من فراموشت نخواهم کرد، اما چاره چیست؟

گرچه روزی سختی دوریت آسان می‌شود

کوهم اما کوه هم، ناگاه ویران می‌شود

چه بی هوا غمت مرا کشانده کنج انزوا

چرا هجوم غصه‌ها رها نمی‌کند مرا

نه کهنه می‌شود غمت، نه می‌رود خیال تو

بیا که خسته‌ام از این رسیدن محال تو

تو نباشی و بمانم من درمانده که چه؟

روز و شب سر بکنم با غم ناخوانده که چه؟

گیرم اصلا به دلم کل جهان را بدهند

تو نباشی بتپد این دل وامانده که چه؟