Ejbaar

پرسه سرفه هربار تکرار توو این کشاکش

انگار دارش می‌زنن بی تفهیمِ جُرمش

محکومه توویِ این جنگل به زنده بودن

واسش فرقی نداره بُردن یا بازنده بودن

عادت کرده به تنهایی از رویِ اجبار

عادتی که بی‌قاعده هی می‌شه تکرار

روزاش تاریک شباش سرده درگیر و تنها

توویِ هر جمعی که می‌ره زود می‌شه منها

هربار از چاله دراومد افتاد توویِ چاه

دنبالِ سوزن می‌گرده توو انبارِ کاه

داره می‌دوئه امّا انگار رویِ تردمیل

از هرچی دوری کرده بهش می‌شه تحمیل

عادت کرده به تنهایی از روی اجبار

عادتی که بی‌قاعده هی می‌شه تکرار

روزاش تاریک شباش سرده درگیر و تنها

توویِ هر جمعی که می‌ره زود می‌شه منها

توو خیابون هر عابری رو شکلِ تو دید

اونقدر موندش تا یکی مجسّمشو دزدید

توو خیابون هر عابری رو شکلِ تو دید

اونقدر موندش تا یکی مجسّمشو دزدید