Lacasa De Papel

هیچ کدومو به هیچ جام نمیارم

بودیم با هم دیگه کاپه، عکسم تووی کاپه

دافی با یه ماسک مث Lacasa De Papel

بیبی بردار این نقابتو از سرت

که فردا ممکنه ما بریم به *

دوازدهِ شب، مشغول نقاشی کردنت

دو تا دیگه خط، میکِشم من روی گردنت

کاشکی نره نه، نه نره وایسه این عقربه

با اون گیرایی چشات من فقط دو تا دیگه بسمه

توو جیبم درگیر با یه سیگار خیس و کبریت

چی مونده ازم یه بیمار شیزوفرنی

یه روحِ خسته که دارم میفروشمش باز

واسه فقط یه بار دیدارت دوباره به ابلیس

واسه شعرای یادگاریم واست انقد کاغذ

ورداشتم دیگه ندارم نیاز به LSD

فقط بگو الآن توو کدوم جاده کدوم راهی

با کدوم ماشین، تا اونجا رو پیاده بریم

یادم نمیره روزِ تولدم

گفتم به چی فکر میکنی گفتی فقط خودم

فقط عشق میخواستم از بغلِ تو

ولی تو میخواستی پُز بدی بغلِ من

اون شب تو منو گذاشتی تنها بعدش

تیک با من بودی تا هر موقع که برنامت شه جور

اومدم خونه دیدم همه جا تاریکه

فکر کردم سوپرایزه ولی برقا رفته بود

منم یه بیبی گنگ دارم تو کیو

کل شهر زیر پامون الآن پوکید و

دلم تنگ شده میخوام الآن بمیرم برات

حتی دلم تنگ شده واسه سرخیِ لبات