Mahtab

غمت از ماه میریزه رو تنهاییم میشینه

کسی اصلا حواسش نیست چقدر این لحظه غمگینه

چشات ترانه ای از گرمای جنگ سرده

که این غم گرچه زیبا نیست ولی زیباترت کرده

پشت پلکت انگار خوابیده یه خورشید

رو خط لبخندت جا مونده شعری که از مردن میترسید

تردی مثل بارون جاری مثل مهتاب

آرومی شبیه دریایی که انگار حیفه پاشه از خواب

بمون تا من نگم ای کاش مثل تحریر گرمی باش تو هر آواز

شبیه رقص تو رگبار مثل بارون تو گندم زار صدام کن باز

صدام کن باز

پشت پلکت انگار خوابیده یه خورشید

رو خط لبخندت جا مونده شعری که از مردن میترسید

تردی مثل بارون جاری مثل مهتاب

آرومی شبیه دریایی که انگار حیفه پاشه از خواب