Yaran

سایه ی یه حادثه ، که یه عُمرِ با منه

توی شهر آهنی ، داره خوردم میکنه

رو تمومه لحظه هام ، چترِ سایه ی سیاس

خونِ وحشت تو رگِ ، خسته ی ثانیه هاست

اما هم وحشتِ من گوش بده

تپشه فاجعه با قلبِ منه

دستتو به من بده که حس کنیم

(لحظه ی بزرگه فریاد زدنه)

اگه بی صدا و تن خسته دارم جون میکنم

بغضه کینه تو صدامه ، ی روزی دااااد میزنم

پرِ سیمرغی به کارم نمیاد قصه نگو

من خودم، خودم باید، طلسمِ دیو و بشکنم !!

تن به سایه نمیدم من پر از روشنی ام

گوش بده معصومِ من ، من پر از گفتنی ام

یه شب شرجیِ گرم ، توی گوشه کوچه ها

میپیچه صدای من . . .

که بیا . . . بیا . . . بیا . . .

خورشیدِ بزرگِ قلبِ سرخِ من

مسلخ پاکِ تمامِ سایه هاست

شب پر سایه هراسی نداره