Cafe Naderi

توی کافه نادری کنج همون میز بلوط

دو تا صندلی لهستانی هنوز منتظرن

تا من و تو بشینیم گپ بزنیم مثل قدیم

شب بشه مشتریا تا آخرین نفر برن

ما همیشه اولین و آخرین بودیم عزیز

هم تو تابستون داغ هم تو پاییزای سرد

تابلوی بسته و باز پشت شیشه درو

بعد رفتن ما کافه چی وارونه می کرد

چشمک ستاره ها رو می شمردیم یادته

واسه تنهایی شب غصه می خوردیم یادته

من مثه سایه تو، تو واسه من مثل نفس

هردومون برای همدیگه می مردیم یادته

دستامون تو دست هم گم میشدیم تو خواب شهر

دل دیوونه من هی قدمات رو می شمرد

کوچه ها رو رد می کردیم تا خیابون بزرگ

عطر ناب تو من رو تا آخر دنیا می برد

حالا تو نیستی و اون کوچه صدا نمی زنه

حالا تو نیستی و بی تو دیگه کافه، کافه نیست