Gol Be Khodi

بس که نادیده گرفتن ما رو

با خودم با همه دنیا قهرم

هیشکی یادش نمیاد کی بودیم

عاشقِ حافظه ی این شهرم

وقتی گریم میگیره میخندم

نمیدونم با خودم چند چندم

زندگی کردنمو یادم نیست

بس که هر ساعتشو جون کَندم

کجایی کجایی دل ساده ام

ببین من به چه روزی افتادم

ببین زندگیمو

کجایی یه شب حسِ خوشحالی

شدم شکلِ یه حسرتِ خالی

ببین زندگیمو

مثِ کشتیِ کفِ اقیانوس

انگار از چشمِ همه پنهونم

هیشکی گردن نمیگیره ما رو

من مثِ گل به خودی میمونم

آرزوهامو نبردم از یاد

تا نذارم توو دلم خالی شه