Karevane Zendegi

ای ساربان ، آهسته ، آهسته ران که آرام جانم ، جانم می ​رود

وان دل که با خود داشتم با دل ستانم ، دل ستانم می ​رود

محمل بدار ای ساربان ، تندی مکن با کاروان

کز عشق آن سرو روان ، گویی روانم می ​رود

او می ​رود دامن کشان ، من زهر ، من زهر تنهایی چشان

دیگر مپرس از من نشان ، کز دل نشانم می ​رود

ای ساربان آهسته ، آهسته ران که آرام جانم ، جانم می ​رود

وان دل که با خود داشتم با دل ستانم ، دل ستانم می ​رود

با آن همه بیداد او ، وین عهد ، وین عهد بی بنیاد او

در سینه دارم یاد او ، یا بر زبان ، یا بر زبانم می رود

باز آی و بر چشمم نشین ، ای دل ستان ، ای دل ستان نازنین

که آشوب و فریاد از زمین ، بر آسمان ، بر آسمانم می رود

من مانده​ ام مهجور از او ، بی چاره ، بی چاره و رنجور از او

گویی که نیشی دور از او ، در استخوان ، در استخوانم می ​رود

باز آی و بر چشمم نشین ، ای دل ستان ، ای دل ستان نازنین

که آشوب و فریاد از زمین ، بر آسمان ، بر آسمانم می رود