Delgarmi

من همان خورشید سوزانم که در تنگ غروب

غربتم را پشت کوه های تو پنهان میکنم

مینشینم در سکوت خلوت خاموش شب

با دلی سیر چهره ات را خوب تماشا میکنم

سالهاست در آیینه تصویر خود میبینمو

با نگاهی ساده هر بار عیبی پیدا میکنم

در شگفتی های خلقت گیج و حیرانم ولی

هر سئوال مبهمی را در تو پیدا میکنم