An Sooye Sheydaei

باران زد ، بی‌وقفه ، به روی سقف تنهایی

چترم را ، وا کردم ، تو زیر باران می‌آیی

خیالت می‌برد هر شب مرا آنسوی شیدایی

نگاهت می‌کِشد قلب مرا در قاب تنهایی

در قاب تنهایی

در رگهای تنم ،نبضت مانده هنوز

بی‌تابم شب و روز ، آرامش من

می‌خواهی که مرا ، در آتش ببری

بر من کن نظری ، ای خواهش من

خیالت می‌برد هر شب مرا آنسوی شیدایی

نگاهت میکشد قلب مرا در قاب تنهایی