Naji

نفسم حبس ترین حادثه ممکن بود

خفقانی که مرا دور خودش می پیچید

همه مرداب پُر از خشم ولی ساکن بود

تَرک می کرد مرا آنچه به من باور داد

که همه باور من سوخت و خاکستر شد

مُهر بستن به لب امروز خودش هم دردی ست

اعتمادی که فرو ریخت و هی بدتر شد

همه فریاد شدم از غم تنهایی خود

که تَعَرض نکند هیچ کسی بر بدنم

همه زخم است تنم زخم تبرهایی که

شده مجموعِ همین آدم سنگی که منم

شده ام جسم غریبی که ورای بودن

رنج ها می کشم و مُهر لبم دوخته است

من همانم که به دنیای شما مشکوکم

و تنم در قفس رابطه ها سوخته است

تَرک می کرد مرا آنچه به من باور داد

که همه باور من سوخت و خاکستر شد

مُهر بستن به لب امروز خودش هم دردی ست

اعتمادی که فرو ریخت و هی بدتر شد