Ham Parvaz

ای قفس ای قفس

با پرنده همنفس

نمی خوام پَر بگیرم ،کاش تودستات بمیرم

شعر من قصهِ دردِ

غربت تلخ یه مرده

بی تَنِت اینجا بَرام خیلی سرده خیلی سرده

من و تو سایه همون دور ار این شهرِ شلوغه

تو وقتی با منی حس میکنم مُردن دُروغه

ای لحظه پرواز آخر تا رهائی

چه صدائی!تو که مثل بغض گریه بی صدائی

ای با تَنِت تَن پوش ِ اَبرا روی شبنم

ای برای من زخمی با تو بودن مثل مَرحَم

میدونی من اینجا غریبم

من و تو سایه هامون دور ازاین شهر شلوغه

تو وقتی با منی حس میکنم مُردن دُروغه

بمون ای تو همیشه موندنی ای فصل تازه

بذار عشقت برام دنیای تازه ای بسازه

من و تو سایه هامون دور ازاین شهر شلوغه

تو وقتی با منی حس میکنم مُردن دُروغه

بمون ای تو همیشه موندنی ای فصل تازه

بذار عشقت برام دنیای تازه ای بسازه