Norooz

کم کم او شُو شد

بیا که باز سر زد ز کوه ماه همچونو

یکهو مَهتُو شد

بُر چه چُنی بر چه چونو این چونی مَبُو دلبرو که مو

این جور که میبینی زمونه سال به سال کهنه و نو شد

آی بیا که نوروزه دنیا دو روزه

تا آدمی جون دلُم چشمون خُو وَرسُوزه

بینه که قد تو کمُون و پشت مو قوزه

بیا بیا با هم برم بند دره یا چاره بالا

مگو صبا دیره صبا ورخِه بیا تا برم حالا

در آن دره دور از همه بی همهمه خرم وخندان

دور از شر و شور و شره با شرشر اُو کنم لالا

آی بیا که نوروزه دنیا دو روزه

تا آدمی جون دلُم چشمون خُو وَرسُوزه

بینه که قد تو کمُون و پشت مو قوزه

تا آدمی جون دلُم چشمون خُو وَرسُوزه

بینه که قد تو کمُون و پشت مو قوزه