Tanha Omide Zendegi

کاش ای تنها امید زندگی

می توانستم فراموشت کنم

یا شبی چون آتش سوزان دل

در مزار سینه خاموشت کنم

کاش چون خواب گران از دیده ام

نیمه شب ها یاد رویت می گریخت

مرغ دل افسرده حال و بسته پر

از دیار آرزویت می گریخت

کاش احساس نیاز دیدنت

از وجودم چون وجودت دور بود

در دلم آتش نمیزد آن نگاه

کاش آن شب چشم هایم کور بود

کاش از باغ خوش رویای تو

دختر اندیشه ام پر میگرفت

فارغ از اندیشه ی هجران و وصل

زندگی بی عشقت از سر میگرفت