Dobare Man

دوباره من

به یاد اون روزای تلخ

مغزم رفته تو آسمونا

تو حصرت همه آرزوهام

همه میگن که سخته یکم ولی

این مرد باید وایسه رو پاش

این روزا دلگیرم از حرفای پشت سرم

اونا که تو روم خوب ولی از پشت زدن

قلبمم سرد شد با چشمای ابری

سرد...

عین سوزای بدخیم...

روزارو دادم از دست

دادم از دست

دادم از دست...

یه شب باز رفت

تو تاریکیا پرواز کرد

نباشه امیدی پس

بهتره مرگ واسم