Mahrokh

میدونم شبا داری تو غلت میزنی تو رختخواب

آره گریه کردی اشک ریختی

بسه هان چته

دیگه داره صبح میشه

همش داری نگا میکنی کی ساعتا جفت میشه

رفت که رفت

رسیدیم به ته خط

شدی عکسای رنگی کتاب من

چی میخوای از دنیای کساد من

میدونم یه روز از همین روزاس

که سهم من میشه یه پاره خط

که از دو طرف بن بسته

از دور قشنگه این تصویر

مجبور بوده بخنده

این ماهی رنگی تنگ تقدیرُ

فریاد زد آزادم کنُ

بشکن هرچی که فاصلست

چون هیشکی نبوده جای من

ببینم میفهمی حاجی

گریه ی آروم ینی چی

شب تو بالکن لبه تیغ فکر پریدن ینی چی

شایدم هیچ غمی نی تو نیمه ی عمرم

ولی خب بازیه این شیشه و ناخون ینی چی

مرگه آسون ینی آروم

ولی جیغ

تو سرم پر از صداهای نامفهوم

بهم میگفت نابود شو برو به جای نامعلوم

عاشق ارتفاع بودم حین پرواز بالم سوخت

حاصل این انتظار رو نگذشته به حالم دوخت

آ ، یه روزی میرسیم به هم

یه روزی که از بین ما کسی نمیزنه ماسک به صورتش

یه روزی که همه میخندن نمیتونن روی خاک بکوبنت

چقدر دارم شانس به بودنت

نمیدونم یه چیزی شه بفهمم اونو کاش تو صورتت

روزی صدبار به خودت قول میدی آره

جنم داری پاش بمونی؟

سلام به تو ماه پیشونی

میدونی خیلی وقته نمیتابه این نور نقره ای رنگ مهتاب

من فقط هربار مرور میکنم

ولی چیزی تو خاطرم نی

فقط یادمه سرد بود ، باد میومد

از مرز ده گذشته بود ساعت

یه پاکت دنبالم نبود حتی

پس آتیشی روشن کردمو لم دادم پاش

تو آسمون ستاره داشتم

نمیاد دیگه ستاره ای جاش

عکسای ما میسوخت

تو این آتشی که داشت زبونه میکشیدُ

کودکی که میدوئید

ولی از آینده میترسیدو خط فردا رو میبرید

فقط دستش یه عروسک بود

صبر کن

اون چقدر شبیهه من بود

اون که بود نداشت کمبود

نمیکرد هیچجا شیونی

با اون میشد بیخیال ترین آدم دنیا میخندید بی دلیل

به عروسک گفت تو خوشحالی از این که با منی یا بی منی

با تو من چند وقتیه امید دارم تو این مسیر