Afsordegi

‎فکر کنم آخراشه دیگه کارم تمومه خودمو

‎نمیشناسم هیچی ازم نمونده

‎در و دیوار خونه قهرن با من بیا

بهشون بگو تقصیر من نبوده

‎یه روزی حقمو از این دنیا میگیرم

بیا که آرزوام بدون تو میمیرن

‎هیچ جایی بدون تو انگا جا نیست

تموم خیابونا بهونتو میگیرن

‎از تکرار روزای مثل هم خستم کاش

نمی دیدمت توئه بی عاطفه رو اصلا

‎همه چی واسم یه حس غریبی داره

از این پیرمرد تو آئینه میترسم

‎گذشته از سرم هیچی مهم نی واسم

دروغ میگم با خودم دیگه تو مردی واسم

‎گم میشم تو خاطرات اون روزا

بازم الان همه منوبه افسردگی میشناسن

‎شدم یه روانی که بدجوری رد دادم

هر چی داشتم به پای تو به باد دادم

‎توکل این سالها همه زندگیم بودی

لعنت به چشمات که نمیرن از یادم