Donya Hamine

هر روز دارم میشکنم ولی

کس نی بچسبونه تیکه هام و

اه چقدر گنده حالم.

از اینهمه غم میشه خسته آدم

از جاش تکون میخوره قلب ادم

مثه سردی لحظه ی حرف آخر

نگو چرا ابروهات گره خوردست

تو که نمیدونی چیه تو این دلِ پر درد

هرکی و رفیق دونستم

رفت و پشتِ سرم زرِ مفت زد

همه زخمام و تنها میبستم

منی که واسه ادما هر کاری کردم.

فکر میکردم تنها نی قلبم

هه حاجی بد پاچیدم من

چند وقتی که شب تا صبح بیدارم

آفتابم که میزنه با قرص میخابم

دیگه هیچی برام مهم نیست

من که ٢٤ ی. دنیا رو فحش میدادم

فهمیدم که دیگه دنیا همینه

همیشه نشستن این گرگا کمینت

سمت چپش داره ٢ تا بخیه

اون که حرفای قلبشو گفت با بقیه

تو خودم شکستم و کسیم ندید

ولی یاد گرفتم یه چی از زمین

که یروز میخوره به سرت

همون سنگایی رو که به سینت زدی.

کوچ میکنن حس های خوبت

خلوتت میشه یه امضاء که روتِ

ترجیح میدی سِر باشه روحت

وقتی ارزش داری در ازایِ پولت.

رفیق میشی با تلخیِ لیوان

بدبینی دیگه به هرکی که میاد

ترجیح میدی تنها باشی

تا نزدیک بشه هر قلبی که سیاست

مثه حوضی که ماهی توش نیست

میگنده حالِ روحیت

تو هیچ تصویری حالت خوب نیست

خندت و نمیبینه قابِ دوربین