Nimeye Aban

تن پوش خوش رنگِ خیابانی

ای لهجه‌ی یک ریز بارانی

برگ از نگاهش آخه می‌بارد

تقویم هم افسردگی دارد

هوهوی باد و سوز ممتد شد

آب از سر پس کوچه‌ها رد شد

این فصل آدم‌های کز کرده

این شاخه‌های پر درآورده

این شیشه‌های مات هاشوری

سردار سرخ غربت و دوری

عمری رفیق ابرها بودم

با رعد و بوران آشنا بودم

این فصل عاشق کُش تو را دزدید

این آشنا از آشنا دزدید

در چای و در فنجان گمت کردم

در سبز لاهیجان گمت کردم

در دود و در قلیان گمت کردم

در نشئه‌ی طهران گمت کردم

در نیمه‌ی آبان گمت کردم

در هق هق باران گمت کردم