Jazebeh

ابروهات طاق دوتا معبد ناب

چشمات اتشکده های زرتشت

فرهادم عاشق تو بود وقتی

داشت خودش رو بایه تیشه می کشت

گیس تو یه جنگل رازآلود

جنگلی معطر و بکر کبود

دست تو یه پلکانه که منو

میرسونه به بهشت موعود

* تو چشات جاذبه داره مث سنگ کهربا

تو خدای شخصیه منی رفیق و پابه پا

هرکسی تورو ببینه حرفامو می فهمه

تو خود آمرزشی تو عصری که بیرحمه*

وقتی میخندی فضا پر میشه

از یه عالم صدف و مروارید

تورو باید مث قصه های دور

با یه مادیان شبونه دزدید

خال روتنت یه نقطه س که خدا

ته منظومه خلقتش گذاشت

یه روزی تو کتابا می نویسن

هیشکی اندازه من دوست نداشت