Natars

میره این روزا

با ترس و دلهره

که رد موشکا

تو آسمون پره

چقدر شبیه هم

حالمون شده

سیاهِ آینه ای که زخمامونو میشمره

مثل تو منم خوابم نمیبره

تو حبس خونه پشت میله رو به پنجره

این دقیقه ها

چرا نمیگذره

شدیم شبیه بچه ها که صبرشون کمه

ولی نترس

ولی نترس

ولی نترس

ولی نترس

آخرش ما میرسیم به داد هم

شاید این بمب و موشکا بهانه شن

کم ندیده بودیم اینجوری روزای بد

ولی نترس