Mara Bekhan

نگو که حاجت منی

شدی به دیگری روا

سرت به شانه های کیست

تن تو آشیان کیست

مه رخت به عمق شب

بگو به آسمان کیست

من به عطر حضورت دچارم

بیا تو دمی در کنارم

بیا و ببین در نبودت

در این زندگی بیقرارم

تو را به جانِ جان قسم

فقط بمان، فقط بمان

جز آه شب به بسترت

مرا بخوان، مرا بخوان

خیال آمدن نداری

مرا به گریه می سپاری

چو عابری به رهگذاران

به دیده ام نظر نداری

نمانده به این دل صبوری

به آمدنت آیتی نیست

به ناله ی آن مرغ آمین

دگر به دلم حاجتی نیست