Parseh

تهِ رنجِ پرسه های ناتموم

یه نفر زخماشو فریاد می زنه

یه نفر خسته و بارون زده تلخ

تو سکوتِ کوچه ها داد می زنه

یه کسی رنگ زمستون داره باز

رو دلِ شعر و غزل خط می کشه

رو تنِ برفی و سرد آسمون

عکسی از مرگِ رفاقت می کشه

عکسی از وسوسک کوچ و سفر

رو دلِ شکستک چلچله ها

نقشی از آینه هایِ کو به کو

از افق تا تهِ مسلخِ صدا

می گه آی آدمکایِ رنگارنگ

دلاتون جنسِ کدوم سنگه بگین

شما با این همه دستِ نارفیق

از کدوم شب و کدوم قبیله این

با کدوم خاطره تو شهرِ شما

قصکِ رفاقت و می شه نوشت

رو تنِ سنگیِ اون چشمایِ سرد

مگه می شه قصه از شیشه نوشت