Diyare Degar

تا به کی باید رفت

از دیاری به دیاری دیگر

نتوانم، نتوانم جُستن

هر زمان عشقی و یار دگر

کاش ما آن دو پرستو بودیم

که همه عمر سفر میکردیم

از بهاری به بهاری دیگر

اکنون دیری است که فرو ریخته در من،

تیر آواری از ابر گران

چو می آمیزم با خنده تو

روی لبهایم می پندارم،

می سپارد جان

عطری گذران