Shab Bood

شب بود بیابان بود زمستان بود

بوران بود سرمای فراوان بود

یارم در آغوشم هراسان بود

از سردی افسرده و بی‌جان بود

در فکر آن سیمین بر خوشگل

از جسم و جان خود بودم غافل

می کوشیدم بهرش از جان و دل

می بردمش با خود سوی منزل

گیسویش از باد و باران گشته آشفته

در مویش گویی مروارید غلتان سفته

طی شد راه دشوار

آخر بر من و یار

با بوسه‌ای ، گرمی به او دادم

با لبهایی چون قند

بر رویم زد لبخند

برد آنهمه رنج و غم از یادم