Soghoot

حتی زمان هم ناتوان است

دیدی

از هر چه ترسیدم همان شد

بهای عشقمان گران شد

همیشگی ترین سکوتم

سقوط من چه بی زمان شد

تنها پناهم از نبودت

این گریه های بی امان شد

تو ناتمام من شدی ولی غمت ادامه دار است

یک قلب زندانی همیشه ترسش از طناب دار است

می‌بوسم این زخمی که جا مانده هنوز از خاطراتت

این زخم زیبا را نمیبندم چون از تو یادگار است

در من غمی شبیه یک خزان است

که هر چه میکشم از آن است

چیزی به پایانم نمانده

با این تنی که نیمه جان است

برای بردن تو از یاد

حتی زمان هم ناتوان است

دیدی

از هر چه ترسیدم همان شد

بهای عشقمان گران شد

همیشگی ترین سکوتم

سقوط من چه بی زمان شد

تنها پناهم از نبودت

این گریه های بی امان شد

دلم نیامده، رها کنم تو را ، رها کنم تو را