Daalaane Tanhaaee

بیهوده می خوانیم شعر رهایی را

ما بی سرانجامیم

من گم شدم در مه تو مات بیراهه

از جاده جاماندیم

تو جستجویی حتی به گمگشت

یادی به فراموشی

من جامه ای از شب می دوزم

تو سپیده پوشی

هر سایه هر اکنون دالان تنهایی

از آمدن خالی ست

بی تو ترین شب هاست

بر شانه ام حالی همسنگ بی بالی ست