Zibaye Man

جانم به لب آمد عجب صبری تو داری من که مردم

پیراهنم را پاره کن من بویی از یوسف نبرده ام

امشب کلید خانه را دیوانه را دستت سپردم

جانم به لب آمد عجب صبری تو داری وقت دیدار

کو شانه ات دیوانه ات مانده میان بغض و رگبار

چون آخرش عاشق سرش یک شانه میخواهد نه دیوار

تو ماه پیشانی چرا در آسمانم نیستی وای

ای ماه پیشانی بگو در آسمان کیستی وای

تو هم ز خویش هم رانده ای هم در گلویم مانده ای وای

هر روز مردم پای تو یک روز خاطرخواه من باش

هی وای من زیبای من بجای من باشی تو ای کاش

جانم به لب آمد عجب میلی به این دوری دلت داشت

پیراهنم را پاره کن هم جان رسد دست تو هم دل

من پای تو جان دادمو از تو فقط دل خواستم دل

من پای تو جان دادمو از تو فقط دل خواستم دل

تو ماه پیشانی چرا در آسمانم نیستی وای

ای ماه پیشانی بگو در آسمان کیستی وای