Shahre Bi Del

به شهری که ندارد هیچکس دل

قلم تنها سفر کرد آخر آن شب

گریزان بود از جهل مرکب

فراخوان زورقش از بهر دیده

فراری شد قلم از شهر دیده

چنان می‌رفت که از بادش غباری

نماند آنجا به دشتی یادگاری

ز خون خود دادم قطره چند

که بنویسم برایش آخرین حرف

به اشک و زاری و با ناله و آه

شنیدم با خود می‌گفت در راه

ندارد هستی بی عشق رنگی

نوشت آن شب قلم بر تخته سنگی

اگر چه با دلی پر وهم می‌رفت

شنیدم سوی شهر قهر می‌رفت

نه جای من نه جای توست اینجا

که باید دست از دل شست اینجا

کجا عشقی تواند کرد منزل

به شهری که ندارد هیچکس دل