Barf Amad

تو را آنگونه می‌خواهم که زندان زلیخا را

کمک کن آه تو جانا بگیرد دامن ما را

ندارم هیچ امیدی به این دنیای تبعیدی

که من از بد بیابانی گرفتم راه دریا را

چنان از دیدنت دورم که باور کرده ام کورم

تو کاری کن بدون تو نبینم صبح فردا را

برف آمد پشت ردت در خیابان گم شدم

برف آمد ، برف آمد یک زمستان گم شدم

برف آمد پشت ردَت در خیابان گم شدم

برف آمد ، برف آمد، یک زمستان گُم شدم

نه عهدی با کسی بستم نه در آغوش تو هستم

تو که از دور می‌بینی، تو حل کن این معمّا را

تمام طول آذر ماه تو را طی می‌کنم با آه

فقط پاییز می‌فهمد غم یک مرد تنها را

برف آمد پشت ردت در خیابان گم شدم

برف آمد ، برف آمد یک زمستان گم شدم

برف آمد پشت ردَت در خیابان گم شدم

برف آمد ، برف آمد، یک زمستان گُم شدم