Raha Kon

رها کن تا چو خورشیدی قبایی پوشم از آتش

در آن آتش چو خورشیدی جهانی را بیارایم

چو آن خورشید بر گردون ز عشق تو همی سوزد

و هر دم شکر می گوید که سوزش را همی شایم

میان خونم و ترسم که گر آید خیال او

به خون دل خیالش را ز بی خویشی بیالایم