Arghavan

بغضش یهو ترکید

سخت درد ترکشا

خودت بگیرتم چند وقت بعد حالت بهتر که شد

من هنوز همونم دقیقا برعکس تو

ارغوان هیچوقت عوض نمی کنه که رنگشو

اگه بدیم الان اگه قید همو زدیم

به کسی چیزی نگی

دادیم هر چی فحش بلدیم

ما اگه همو زدیم

به کسی چیزی نگی

مهم نبود ساعت چنده انقدر زد رو هم حالش بد شه

جامون امنه نی رو نقشه

مثل فیلما بودم ما تو نقشمون

با تو هر بار عشق اولین بار بود انگار

رازمو پیش خودت نگه دارش

قفلی میزدم میگفت ول کن دیگه

اخه چشمات ول کن نی که

الان نه پَ کی خب دیگه

بری نمی رسه بم اکسیژن

چجوری تونستی بکنی و نفهمیدم کی رفتی تو

بم گفتی بپر یهو یه دفعه دستمو ول کردیو

دستامو ول کرده شاید تا یاد بگیرم پروازو خوب

رها شم تو هفت آسمون

از اشکام براش میسازم یه دریا

که پنجره های خونمون همه باز بشن رو به اون

برگا همه میریزن و فصلا میرن ولی نرفت از یاد هنوز

درخت ارغوانمون

تو سرما تو باد و بوران تنها

یه گوشه سرپاس باز هنوز

درخت ارغوانمون

په موندی کجا

نمیرسه چرا

چِشم مونده به راه

رفیقه نیمه راه

رو لبم دم به دقیقه سیگار

حس هیچی نبود یه روز قبل اینکه بیای

شب میزدم صبح افتری زیاد

دنیا به چپم بود تا یه روز قبل اینکه بیای

زندگیمم مزه ای نمی داد

تا یه روز قبل اینکه بیای

فکر میکردم من تتگ نمیشه دلم

تا یه روز قبل اینکه برم