Safar

شب اندوهگین دردناکی بود و می بارید

تو می رفتی و با تو آسمان می رفت به شب می رفت

تو می رفتی و بی تو آسمان می مرد و شب می مرد

نمی دانم که با ما بود و دانم آنکه با ما بود

تو را می بست و می برد و مرا میخست و میآزرد

تو میرفتی و من آرام در خود گریه میکردم

غمم بر هر رگ نازکتر از مو نیشتر میزد

زمین می برد با خود شهرها و آشیان ها را

کبوتر های دست تو به حسرت بال و پر می زد

درآن شب بی تو در من دست مرموزی تکان می خورد

در آن شب بی تو در من پای سنگینی صدا می کرد

تو گویی در شبی تاریک و باران خورده دستی سرد

درون آشیان گرم و خاموشی شنا می کرد

نمی دانم چرا آن شب چنین احساس می کردم

که مرغی خواب می بینم شبی سرد است و طوفانی

درختان شاخهاشان استخوانی گشته خون آلود

فتاده آشیان ها برکف باد پریشانی

فتاده آشیان ها برکف باد پریشانی